#14 Recenzja - "Delirium. Opowiadania"

Tytuł: "Delirium. Opowiadania"

Tytuł oryginalny: "Delirium Stories"

Autor: Lauren Oliver

Tłumaczenie: Monika Bukowska

Liczba stron: 193

Kategoria: fantastyka

ISBN: 9788375153705

Oczywiście, cała trylogia "Delirium" to według mnie mistrzostwo, a "Delirium. Opowiadania" to po prostu miły dodatek. 

Poznajemy nieznane dotąd momenty z życia Hany, Annabel, Raven i Aleksa.

Okazuje się, że Hana to nie jest tak "wspaniała" przyjaciółka jaką wydawała się od początku.

Okazuje się, że Annabell, matka Leny i Rachel, miała powód, żeby nie wrócić po dzieci.

Okazuje się, że Raven jest nie tylko wojowniczką, ale kimś więcej.

Okazuje się, że Alex szukał Magdaleny ciągle i ciągle.

Są to krótkie historie, które na pierwszy rzut oka nie mają znaczenia, ale każdy fan "Delirium" powinien je znać. 

Najbardziej zaskoczyła mnie chyba historia Raven i Tacka. Jak opowiadała o nim jak pierwszy raz się spotkali, jak uciekła z Blue, jak... no może nie będę wam spoilerować ;)

Jednak każda historia miała w sobie coś.

Wykonanie książki dobre, ale i tak większe wrażenie zrobiło na mnie sama trylogia. Na końcu książki znajduje się psychotest "Ile masz w sobie z wojownika?".

Nigdzie nie było jakiegoś większego punktu kulminacyjnego, ale czego można wymagać od dodatku? Ot urywki historii z życia bohaterów.

Przyznam, że cytaty z książki są piękne <3

Cytaty:

"Niewiarygodne, jak czas leczy rany."

"Powiem wam coś o umieraniu: wcale nie jest takie straszne, jak powiadają.

Dopiero wracanie do życia tak naprawdę boli."

"To właśnie jest łatwe w spadaniu: gdy człowiek leci, nie ma już wyboru."

"Może byłoby lepiej, gdybyśmy nie byli zdolni do miłości. Ani do cierpienia po jej utracie. Gdyby naszych serc nikt nigdy nie deptał, nie rozbijał na kawałki. Gdybyśmy nie musieli łatać ich ciągle na nowo, tak że przypominają monstra Frankensteina, pozszywane w całość przez partacza. Gdybyśmy mogli po prostu wirować w powietrzu jak płatki śniegu."

"I jak patrzyła na mnie, jak gdybym mógł ją ocalić od całego zła tego świata. Wyznam wam mój sekret: to ona ocaliła mnie."

"Niewiarygodne jak żyje nadzieja. Bez powietrza ani wody, bez właściwie niczego, co mogłoby ją karmić."

"Czy możliwe jest mówienie prawdy w społeczeństwie zbudowanym na kłamstwach? Czy też zawsze, z konieczności, trzeba stać się kłamcą? A jeśli okłamujesz kłamcę, czy grzech ten zostaje w jakiś sposób zanegowany lub zmazany?"

"Właśnie tak działa czas: opływa nas, podczas gdy stoimy niewzruszeni jak skała, i chociaż wierzymy, że nic nas nie zmienia, on nieustannie ciosa nas, rzeźbi i kształtuje."

"Jestem nikim i nic nikomu nie jestem winna, a moje życie należy do mnie."

Moja ocena: 8/10